Drodzy bracia w kapłaństwie!

    Pragnę przekazać Wam za pośrednictwem strony internetowej gorące pozdrowienia.
Od pewnego czasu zostałem powołany przez Papieża Benedykta XVI do Rzymu, by
w duchu miłości współpracować z Nim dla dobra kapłanów, diakonów i katechetów.
    Pozwólcie, że na pierwszym miejscu, skieruję należny szacunek Kardynałowi Darío
Castrillón Hoyos, mojmu bezpośredniemu poprzednikowi. To właśnie dzięki Jego
inicjatywie mogę teraz powierzyć moje słowa nieznanym mi blisko użytkownikom
strony internetowej. Był on prawdziwym przyjacielem Kapłanów: nosił Was w
swoim Pasterskim sercu, za Was się modlił i Was kochał.
    Drodzy Przyjaciele: teraz i ja pragnę Was nosić w swoim sercu, modlić się za Was i
Was kochać. Nie ukrywam, że czuję się jeszcze trochę... „nowicjuszem”. Czuję
tęsknotę za wszystkim, co pozostawiłem w San Paolo w Brazylii, ale jak Abraham,
powierzyłem się memu Panu i mojemu Bogu i oto jestem tu, dla Was jako Biskup, a
z Wami jako kapłan.
    Służyć kapłanom to wielka misja! To amoris officium! Jako kapłani prezentujemy
szczególną tożsamość, która w życiu i w działaniu upodabnia nas do Mistrza: poprzez
naszą konsekrację zostaliśmy wcieleni w działalność Chrystusa. Jego słowa i gesty,
uobecniają się w czasie i w historii, a działając w imieniu Chrystusa, każdy prezbiter
„upodabnia się do Niego” i do Jego zbawczych owoców.
    Kościół, udzielając święceń Sakramentu Kapłaństwa uznaje kapłaństwo ontologiczne
alter Christus, niektórych zaś, w którym uczestniczą diakoni ipse Christus.
Kapłaństwo realizowane jest poprzez posługę Słowa Bożego, działalność prorocką i
pastoralną miłość Chrystusa. Posługa więc liturgiczna nie sprowadza się do wymiaru
kultowego, ale dopełnia się w profetycznym głoszeniu Słowa Bożego i w
duszpasterskim przewodnictwie wspólnocie kościelnej.
    Funkcje kapłańskie określił Sobór Watykański II w pięknych słowach i w
szczególności uwypuklił tożsamość kapłańską, stwierdzając że: „Prezbiterzy, czy to
oddając się modlitwie i adoracji, czy glosząc słowo, czy składając Ofiarę
eucharystyczną i udzielając innych sakramentów, czy też wykonując inne posługi dla
ludzi, przyczyniają się zarówno do pomnożenia chwały Bożej, jak i do wzbogacenia
życia Bożego w ludziach” (PO 2).
    Drodzy bracia w kapłaństwie, jesteśmy dumni i szczęśliwi, z naszej tożsamości
kapłańskiej. Jesteśmy dumni z bycia kapłanami. Prawdą jest, że nasza misja nie
należy do łatwych. Złączeni zaś z Chrystusem, Najwyższym i Wiecznym Kapłanem
oraz z Maryją, Matką pierwszego Kapłana a zarazem Matką wszystkich Kapłanów,
dajmy świadectwo nadziei, którą nosimy w sobie, licznym braciom i siostrom, którzy
dzisiaj odczuwają potrzebę odwiecznej Drogi, Prawdy i Życia.

Z serca pełnego radości, wszystkim Wam błogosławię.
Watykan, 24 stycznia 2007 roku, we Wspomnienie Św. Franciszka Salezego.

Claudio Kard. Hummes
Prefekt
Kongregacji ds. Duchowieństwa