Św. Walenty został wpisany w Martyrologium Rzymskim pod datą 14 lutego dwa razy: jako kapłan rzymski, ścięty w czasie prześladowań, jakie wybuchły za panowania cesarza Klaudiusza II Gota ok. roku 269-270, oraz jako biskup Terni pod Rzymem, który został sprowadzony do Rzymu i tam stracony. Według wszelkiego prawdopodobieństwa, w tym wypadku chodzi o jedną i tą samą osobę.
Od najdawniejszych czasów ludność chrześcijańska we wszystkich krajach katolickich z ufnością uciekała się do tego orędownika w przypadkach epilepsji, chorób nerwowych lub opętań. On sam jako kapłan wielokrotnie uwalniał opętanych od wpływu demona. Wielokrotnie też Pan Bóg uzdrawiał przez niego cierpiących na różne psychiczne choroby.

Jego imię było również kojarzone z miłością i prawdziwą przyjaźnią - wszystko za sprawą wydarzenia, o którym wspomina legenda. Mianowicie Święty Walenty jako pierwszy pobłogosławił miłość i związek między pogańskim legionistą a młodą chrześcijanką , którzy żyli później długo, szczęśliwie i w prawdziwej miłości. Wieść ta szybko rozeszła się po okolicy i w ślad za nimi wielu również chciało otrzymać takie samo błogosławieństwo z rąk świątobliwego biskupa.

Ikonografia najczęściej przedstawia św. Walentego w stroju kapłana lub biskupa, w momencie jak uzdrawia chłopca z padaczki. Ponadto przedstawiany jest on jako kapłan trzymający kielich, miecz lub słońce, a także w scenie przywrócenia wzroku niewidomej dziewczynie.