Błogosławiony, który był pijarem, księdzem diecezjalnym i założycielem nowej wspólnoty zakonnej. Do końca swojego życia zafascynowany św. Józefem Kalasancjuszem i troską o wychowanie młodych, przeżywających trudności. Często prosił Boga: Daj mi jedynie łaskę gorliwości w pracy duszpasterskiej dla Ciebie, aby zbawiać dusze! Chcę ofiarować swe życie za każdą duszę, jeśli w ten sposób będę mógł ją ocalić!
bł. Antoni Schwartz (1852-1929), założyciel Kongregacji dla Robotników Chrześcijańskich od św. Józefa Kalasancjusza
Urodził się 28 lutego 1852 r. w Baden koło Wiednia, jako czwarty z trzynaściorga rodzeństwa. Jego ojciec był urzędnikiem gminnym i muzykiem.
W 1858 r. błogosławiony rozpoczął naukę w szkole parafialnej w Baden, a w 1861 r. w szkole muzycznej w Heiligenkreutz. Jesienią 1865 r. zamieszkał u ciotki w Wiedniu, gdzie kontynuował naukę w gimnazjum. W październiku 1869 r. wstąpił do nowicjatu pijarów. Poznał wówczas bliżej postać św. Józefa Kalasancjusza, założyciela Zakonu Pijarów. Stał się on modelem życia i działalności apostolskiej bł. Antoniego.
Sytuacja polityczna spowodowała, że opuścił zakon pijarów i wstąpił do seminarium arcybiskupiego. Ukończył również studia na Uniwersytecie Wiedeńskim, a 25 lipca 1875 r. przyjął święcenia kapłańskie. Wcześniej, w 1873 r. postanowił przyjąć jako drugie imię Maria. W latach 1875-1879 pracował jako wikariusz w Marchegg. W 1879 r. został mianowany kierownikiem duchowym zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia w szpitalu w Sechshaus w Wiedniu. Zetknął się wówczas z problemami młodych robotników i rzemieślników, pacjentów szpitala. Postanowił założyć stowarzyszenie mające na celu kształcenie religijne czeladników, przygotowywanie ich do życia i popieranie ich słusznych żądań. Na czele stowarzyszenia stali ludzie świeccy, a ks. Schwartz był jego kierownikiem duchowym. Powstało ono oficjalnie w 1883 r.
