Dopiero papież Sykstus IV w 1479 r. wprowadził je do brewiarza i mszału rzymskiego. W XVII wieku, Papież Grzegorz XV rozszerzył je na cały Kościół.
8 grudnia 1870 r. papież Pius IX ogłosił św. Józefa patronem Kościoła Powszechnego.

Niewiele wiadomo o świętym Józefie. Głównymi źródłami wiedzy są Ewangelie.
Osobą św. Józefa żywo zajmują się także apokryfy: Protoewangelia Jakuba (w. II), Ewangelia Tomasza (w. II), Historia Józefa Cieśli (w. IV), Ewangelia Pseudo-Mateusza (w. VI) i Ewangelia Narodzenia Maryi (w. IX). Zbyt wiele wszakże jest w nich fantazji, by je można było traktować poważnie jako źródła, czy dokumenty.
Po raz pierwszy Ewangelie wspominają o św. Józefie z okazji jego zaślubin z Najśw. Maryją (Mt 1,18-25; Łk 1,27,34). Według żydowskiego prawa dopełniło się ono przez podpisanie umowy małżeńskiej oraz po wprowadzeniu po pewnym czasie poślubionej do domu małżonka wśród ślubnych uroczystości.
Św. Józef jest  dalej wspomniany w Ewangeliach z okazji poczęcia Pana Jezusa, spisu ludności zarządzonego przez cesarza Augusta, narodzenia Chrystusa Pana, ofiarowania Go w Świątyni, pokłonu Trzech Mędrców (Magów), ucieczki do Egiptu i powrotu do Nazaretu. Przy publicznym nauczaniu Pana Jezusa jest wzmianka jedynie o św. Józefie. Według podania św. Józef już wówczas nie żył. Miałby więc najpiękniejszą śmierć, bo na ręku Jezusa i Maryi. Miałby także najuroczystszy pogrzeb, bo z Ich udziałem. Może dlatego św. Józef jest uważany za szczególnego patrona dobrej śmierci.
Jest rzeczą uderzającą, że w wydarzeniach z dziecięcych lat Pana Jezusa św. Józef odgrywa pierwszą rolę: jemu anioł wyjaśnia tajemnicę wcielenia Pana Jezusa, jemu poleca ucieczkę do Egiptu i powrót do Nazaretu po śmierci Heroda. Wobec bowiem prawa żydowskiego Józef był głową Najśw. Rodziny i ojcem Pana Jezusa oraz małżonkiem Najśw. Maryi Panny.

Jaki był zawód św. Józefa? Hebrajski wyraz charasz oznacza rzemieślnika, wykonującego prace w drewnie, w metalu, w kamieniu. Św. Józef wykonywał zatem narzędzia codziennego użytku, konieczne również w gospodarce rolnej; mógł być również cieślą.
Hebrajskie imię Józef oznacza tyle, co "Bóg przydał"

Z racji swej niezwykłej cnoty jest stawiany na czele wszystkich świętych Pańskich, wiele krajów obrało sobie św. Józefa za patrona. Są to m.in. Kanada, Czechy, Austria, Hiszpania czy  Portugalia. Istnieją i tworzą się bractwa oraz rodziny zakonne ku czci św. Józefa, czasopisma poświecone jego czci, odbywaja się kongresy józefinistów. W Polsce kult św. Józefa datuje się od XI/XII w.  Wystawionych jest 264 kosciołów ku jego czci. Pod patronatem św. Józefa pozostają diecezje: kujawsko-kaliska, łódzka, włocławska. Centrum kultu św. Józefa od 1969 r. jest sanktuarium kaliskie.

Kościół wyniósł do chwały ołtarzy pod imieniem Józefa 28 osób: 23 świętych, 4 błogosławionych i 1 błogosławioną.

Ikonografia przedstawia zwykle św. Józefa jako starca, by w ten sposób podkreślić dogmatyczną prawdę o dziewiczym poczęciu Pana Jezusa i o dziewiczym pożyciu Maryi z Józefem. W rzeczywistości jednak św. Józef był młodzieńcem w pełni urody i sił.