Niedziela Palmowa obchodzona jest w Polsce od średniowiecza. Rozpoczyna Wielki Tydzień - okres przygotowania duchowego do świąt, będący wyciszeniem, skupieniem i przeżywaniem męki Chrystusa.
Nazwa tego dnia pochodzi od wprowadzonego w XI w. zwyczaju święcenia palm. Liturgia bowiem wspomina uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, bezpośrednio poprzedzający Jego Mękę i Śmierć na Krzyżu. Witające go tłumy rzucały na drogę płaszcze oraz gałązki, wołając: "Hosanna Synowi Dawidowemu". O uroczystym wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy piszą wszyscy czterej Ewangeliści. To świadczy, jak wielką rangę przywiązują do tego wydarzenia z życia Jezusa Chrystusa.

W Jerozolimie już w IV w. zrodził się zwyczaj, według którego patriarcha, otoczony radośnie śpiewającym tłumem, dosiadał oślicy i wjeżdżał na niej z Góry Oliwnej do miasta. W niektórych polskich parafiach asysta liturgiczna wychodzi na zewnątrz kościoła, procesjonalnie podchodzi do zamkniętych drzwi świątyni, w które następnie kapłan trzykrotnie uderza krzyżem, ukazując w symboliczny sposób, że krzyż otwiera drogę do nieba. Podczas tego obrzędu śpiewa się antyfonę: "Bramy, podnieście swe szczyty, unieście się odwieczne podwoje, aby mógł wkroczyć Król chwały". Zaraz przy wejściu do kościoła czytana jest Ewangelia o tryumfalnym wjeździe Jezusa do Jerozolimy, a następnie kapłan święci palmy.

W Polsce tradycyjne palmy wielkanocne przygotowuje się z gałązek wierzby, która w symbolice kościoła jest znakiem zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy. Obok wierzby używa się również gałązek malin i porzeczek. Ścinano je w Środę Popielcową i przechowywano w naczyniu z wodą, aby puściły pąki na Niedzielę Palmową. W trzpień palmy wplatano również bukszpan, barwinek, borówkę, cis, widłak.
Po uroczystej mszy św. w Niedzielę Palmową palmy są palone, a popiół z nich jest używany w następnym roku, kiedy w środę popielcową ksiądz znaczy wiernym głowy popiołem.

fot. Niedziela Palmowa w Sierosławicach (2006r.)
poniżej: Wjazd do Jerozolimy, Giotto (fresk)