Dzień ten skłania do wspominania histo­rii, pobudza do refleksji nad chwilą obecną i oczekującą nas przyszłością.
Polska długo musiała walczyć o niepodległość.  Lata niewoli naznaczone były bohaterskimi zrywami, krwią  żołnierzy i cywili, męstwem, poświęceniem oraz niezwykłą determinacją.
Dziś żyjemy w czasach znaczących przemian ekonomicz­nych, politycznych i gospodarczych. Przed nami nowe wy­zwania, doświadczenia.
Nasze pokolenie  i te które przyjdą po nas, muszą umieć bronić to, co osiągnęliśmy, bronić niepodległości Ojczyzny broniąc prawdy, uczciwości, miłości i wiary. Bronić cnót, których uczy nas Ewangelia, żyjąc i postępując według nich.
W uroczystych obchodach Święta nie może braknąć refleksji nad tym, ani  modlitwy w intencji Ojczyzny  zanoszonej do Najwyższego Boga.


Dzień 11 listopada ustanowiono świętem narodowym dopiero ustawą z kwietnia 1937 roku, czyli prawie 20 lat po odzyskaniu niepodległości.
Do czasu wybuchu II wojny światowej święto obchodzono tylko dwa razy – w roku 1937 i 1938.
W latach 1939–1944 – podczas okupacji hitlerowskiej oficjalne lub jawne świętowanie, podobnie jak i każde inne przejawy polskości, było niemożliwe. W roku 1945 władze komunistyczne świętem państwowym uczyniły dzień 22 lipca – datę podpisania Manifestu PKWN, jako Narodowe Święto Odrodzenia Polski.
Narodowe Święto Niepodległości obchodzone 11 listopada przywrócono, ustawą Sejmu IX kadencji (jeszcze PRL), 21 lutego 1989 roku (w trakcie obrad Okrągłego Stołu).
W czasach komunizmu wielokrotnie organizowane w całym kraju przez opozycję manifestacje patriotyczne były tego dnia brutalnie tłumione przez oddziały ZOMO, a ich uczestnicy aresztowani przez Służbę Bezpieczeństwa.

Dzień ten jest dniem wolnym od pracy. Główne obchody, z udziałem najwyższych władz państwowych, odbywają się w Warszawie na placu Józefa Piłsudskiego, przed Grobem Nieznanego Żołnierza.