Encyklika jest kontynuacją społecznej myśli poprzedników Benedykta Pawła VI i Jana Pawła II. „Populorum progressio” z 1967 roku i „Sollicitudo rei socialis” z 1988 r. były kamieniem milowym w społecznym zagazowaniu Kościoła.

Papież ustosunkowuje się w swojej encyklice do zjawiska globalizacji, rosnącej przepaści między biednymi a bogatymi oraz do godności ludzkiej zagrożonej przez ideologię konsumpcjonizmu.

Benedykt XVI wydał do tej pory dwie encykliki: „Deus caritas est” (O miłości chrześcijańskiej) i „Spe salvi” (O chrześcijańskiej nadziei).