To w nim sformułowana jest główna zasada duszpasterstwa trzeźwości: „Przez dobrowolną, całkowitą abstynencję wielu do trzeźwości stanowej i zawodowej wszystkich” – przypomina bp Tadeusz Bronakowski. „Na progu sierpnia, tradycyjnego miesiąca abstynencji, ponownie pochylamy się nad tymi słowami. Z ufnością ponawiamy gorącą prośbę o złożenie osobistego daru abstynencji, jako wkładu w budowanie trzeźwego społeczeństwa” – pisze przewodniczący Zespołu ds. Apostolstwa Trzeźwości przy Konferencji Episkopatu Polski.

Motywacją do podjęcia abstynencji w sierpniu jest – jak podkreślali w „Wytycznych” biskupi – chęć wynagrodzenia za grzechy alkoholizmu, a także dla skuteczniejszego przeciwstawienia się towarzyskiemu przymusowi picia, jak również dla osobistego postępu w życiu duchowym i dawania dobrego przykładu. Biskupi docenili także istnienie w parafiach Księgi Trzeźwości, do której wierni wpisują swoje postanowienia trzeźwościowe. „Jest ona dowodem społecznej i wychowawczej, profilaktycznej i pomocniczej działalności Kościoła oraz wyrazem apostolskiego dążenia Ludu Bożego do pełni chrześcijaństwa” – czytamy.
Dokument zachęcał kapłanów, by w pierwszym rzędzie sami stanęli w szeregach abstynenckich. Ci, którzy złożyli dar abstynencji na całe życie zapisywani są w Krajowej Księdze Kapłanów Abstynentów.

Zgodnie z postulatami „Wytycznych Episkopatu…” swoje miejsce w seminariach znalazło wprowadzenie do przyszłej pracy duszpasterstwa trzeźwościowego, a na wielu uczelniach i wydziałach teologicznych pojawiła się tematyka uzależnień i psychoprofilaktyki. Dokument zwrócił też uwagę na świadectwo rodziców w kształtowaniu właściwych postaw dzieci wobec alkoholu.

Dokument określał też strukturę duszpasterstwa trzeźwości w Polsce na poziomie ogólnopolskim, diecezjalnym i parafialnym. Wkrótce powołano pierwszego delegata Episkopatu do spraw trzeźwości – został nim sufragan diecezji płockiej, biskup Piotr Dudziec. Ustanowiono też skład Komisji do Spraw Trzeźwości (dziś: Zespół ds. Apostolstwa Trzeźwości).
„Wytyczne Episkopatu Polski dla kościelnej działalności trzeźwościowej” zostały przyjęte przez Episkopat Polski 17 VI 1959 r. Znowelizowano je 1 IV 1971 r. Dokument ten powstał w okresie Wielkiej Nowenny jako element milenijnego programu odrodzenia moralnego i zbiera wieloletnie doświadczenia pracy trzeźwościowej Kościoła.
( Biuro Prasowe KEP 2009)