Sceneria tegorocznej imitacji Grobu Pańskiego osadzona jest między szczątkami dawnej architektury. Fragmenty budowli mogą przypominać antyczny przybytek jakiegoś bóstwa, mogą również nawiązywać do świątyni jerozolimskiej. Wreszcie mogą to być pozostałości kościoła chrześcijańskiego?

Bóg stopniowo objawiając się w historii ludzkości uwalnia nas od złudzeń odnalezienia Go w wytworach ludzkich rąk i umysłów. Grecka filozofia nie ukazuje człowiekowi ostatecznego sensu życia, a wspaniała świątynia w Jerozolimie pomimo zachwytu, jaki wzbudzała, została prawie doszczętnie zburzona. Tymczasem dla chrześcijanina zburzenie budynku sakralnego ma drugorzędne znaczenie. Istota jego wiary zawarta jest gdzie indziej.

W centrum spoczywa umęczony Chrystus. On jest podstawą i źródłem gdzie należy szukać odpowiedzi na każde pytanie dotyczące człowieka. Umieszczone w grobie atrybuty kapłańskie wskazują na Zbawiciela cierpiącego za człowieka, jako na wzór i źródło prawdziwego kapłaństwa. Ustawiona na takim fundamencie budowla życia człowieka, również kapłana, oraz całego Kościoła nie ulega presji czasu, nie przemija, lecz odnawia się razem ze swym Panem powstającym spośród martwych.